Huilen, wenen, janken, schreien, grienen

2018-07-30-1

Als ik met onze eigen kinderen buitenshuis ben, (bijvoorbeeld in de supermarkt, restaurant, trein/bus of welke openbare plek dan ook) merk ik dat huilen vaak negatief beoordeeld word.
Mijn eigen kinderen kunnen emoties goed uiten. Dus als ze verdrietig zijn dan kunnen ze een langere tijd verdrietig of boos zijn en dit kunnen ze ook met een goed volume produceren. Vrij snel zijn dan de blikken op ons gericht, mensen zeggen uit beleefdheid nog net niks, maar je ziet ze wel knikken of een afkeurende blik geven.

Maar waarom wordt er zo negatief gereageerd als mensen kinderen zien/horen huilen? Bij de meeste mensen roept verdriet een reactie op. Sommige mensen kunnen er boos van worden en sommige mensen verdrietig of geïrriteerd.

“Zorg ervoor dat je kind stil is, want anderen hebben er last van!” Dit gevoel heb ik helemaal in het begin van onze eerste dochter wel gehad. Zij huilde veel en ze was ook een echte ‘huilbaby’. Ik deed er alles aan om haar stil te krijgen. Met als resultaat dat ik in de gang in een restaurant onze dochter heen en weer liep te wiegen, in de hoop dat ze rustig werd. Alles om de afkeurende blikken te ontlopen.

Maar, nu weet ik wel beter. HUILEN IS GOED!

Uit onderzoek is gebleken dat huilen waardevol is en dus niet weggedruk moet worden!

  • Huilen verlicht spanning (het hormoon adrenocorticotroop) verlaat het lichaam via traanvocht).
  • Huilen verlicht psychische en lichamelijke klachten (de chemische stof catecholaminen beïnvloedt ons sympathisch zenuwstelsel, waardoor ons hart sneller gaat kloppen, onze bloeddruk verhoogd wordt, waardoor de bloedtoevoer naar de spieren toeneemt).

Doordat deze stofjes je lichaam verlaten na een flinke huilbui, zullen de meeste mensen, en dus ook kinderen, zich minder boos of verdrietig voelen.

Wat kun je het beste doen als je kind huilt?

  1. Helpen met de eerste levensbehoefte, bijvoorbeeld een droge luier, drinken, eten geven of op bed leggen.
  2. Neem je kind op schoot en kijk hem in zijn ogen aan. Voel zijn emotie. Houd je kind rustig vast zonder dat je gaat schommelen of een andere beweging maakt. Zit rustig. Als je kind niet op je schoot wil zitten, laat hem dan lekker naast je zitten en wanneer wel gewenst, geef je je kind een knuffel.
  3. Haal zelf diep adem en probeer te ontspannen. Besef jezelf dat je veel van je kind houdt. Dit zal een positieve invloed hebben op het gemoed van je kind.
  4. Vertel je kind dat je van hem houdt. Dit zal je kind dan ook zo ervaren.
  5. Luister naar je kind en laat hem weten: ‘Het is oké, je mag huilen’.
  6. Laat je kind zijn verhaal doen, luister goed naar wat hem dwars zit en laat merken dat je hem begrijpt. Probeer hem geen woorden in de mond te leggen, misschien bedoelt hij wel iets heel anders dan jij denkt. Luister dus goed.
  7. Als je zelf ook verdrietig bent over de situatie, huil lekker mee. Leg je kind uit dat jij ook verdrietig bent en dat jij het ook moeilijk vindt.
  8. Als je kind de andere kant op kijkt, vraag je kind dan om naar je te kijken en vertel hem dat jij er bent en dat je graag wilt dat hij zich veilig voelt.
  9. Houdt je kind vast, blijf samen rustig zitten tot hij klaar is met huilen. Dit kan verschillen van een paar minuten tot anderhalf uur. De ernst van het verdriet is natuurlijk invloed op hoe lang je kind verdrietig blijft. Geef je kind de ruimte om de hormonen en de chemische stofjes zijn lichaam te laten verlaten.

Maar laten we het ook realistisch houden. Ik snap ook dat we niet allemaal anderhalf uur tijd hebben om te kunnen luisteren naar het verdriet van je kind. Die anderhalf uur zal alleen bij de heftigere situaties nodig zijn. In die gevallen is het wel belangrijk om echt de tijd te nemen voor je kind en, als het nodig is, zelfs meerdere keren.

Aan de andere kant ben ik van mening dat de wereld soms ook gewoon hard is. Dat betekent dat wanneer het kind een keer valt ik ook wel tegen de kinderen zeg: ‘Sta maar op! Er is niks aan de hand, ga maar weer lekker spelen!’. Want, het is ook niet nodig dat de kinderen om alles huilen en dat moet ook zeker niet aangemoedigd worden.

Bij de volgende voorbeelden neem ik wel altijd even de tijd om aandacht te geven aan het verdriet:

  • bij echte pijn
  • bij teleurstelling omdat iets niet gelukt is
  • als ze iets niet van jou mogen
  • bij (tijdelijk) afscheid83e075208dfbd724c2cda8db49802b00
  • wanneer een beloofde situatie toch niet doorgaat

En zo zijn er natuurlijk nog veel meer punten waarover het kind verdriet kan hebben en waar je toch aandacht aan moet schenken.

Je zult zien, dat wanneer je tijd voor verdriet neemt en je je kind het gevoel geeft dat hij mag huilen, dat je kind na verloop van tijd ook minder heftig zal reageren op verdriet. Je kind leert dan om te gaan met zijn verdriet en hij weet dat jij hem daar de ruimte voor geeft. Het is dus altijd verstandig om goed naar je kinderen te luisteren wanneer ze verdriet hebben.

“Let op wat je kind zegt, dan komt alles terecht.” – Annie M.G. Schmidt